Ne çok ara verdim yine… Özlemediğimden değil, başka telaşlardan, yorgunluktan, belki biraz isteksizlikten…
Kurs devam ediyor, yuvarlanıp gidiyor, ben bir haftadır sol gözümdeki enfeksiyon ile uğraşıyorum, bu ara herkes bir düşüyor zaten, aman dikkat!
Blog’a bir şeyler yazmaya vakit ayıramıyorum belki ama hayatımın akışı instagramdan devam ediyor, işin kolayına kaçıyorum yani
Güzel yorumlarınızı maillerinizi alıyorum, özleyenler, teşekkür edenler, iyi ki varsınız bana çok iyi geldiniz diyenler, düşündüğünü paylaşabilecek cesarette koca yürekli insanlar var etrafımda, iyi ki de varlar, hepinize tekrar tekrar teşekkürler. O nerden bu nerden diye soru sormayı- biraz araştırma yapıp son çare danışmaya tercih edenler, hatta cevap vermeyince ( böyle bir zorunluluğum varmış gibi!) azarlayanlarla çok sık karşı karşıya geldiğim son günlerde sanki hissetmişler gibi pıtır pıtır güzel mesajlarını bana ileten tatlı insanların olduğunu bilmek içimi ısıttı, yüzümü gülümsetti.
Havaların mevsim normallerine dönmesini bekliyorum dört gözle, bisiklete binip gezip dolaşmak, eş dost ile piknik yapmak, bu güzel şehrin yeşilinin, çiçeğinin, denizinin tadını çıkartmak istiyorum.
Çarpı işi ve ben ara verdik ilişkimize, çok üzülüyor ve onu çok özlüyor olsamda malesef durum bu, ne zaman kavuşuruz bilmiyorum, kafamı dağıtmak istediğimde tığ işine sarılıyorum, bu seferde bitirilmesi gereken yeni bir iş çıkartmış oluyorum kendime, hadi bakalım buyur buradan yak! iyi mi kötü mü bilemiyorum.
Ve son bir not, Sevdiye, böyle aniden gitmeni hiç istemezdim güzel arkadaşım, biz birbirimizi biliyor, haberleşiyor olsakta, Blog alemi Geniş Zamanlar’sız ve Sedo Kız’sız kalsın istemiyorum ben. Buraya yazı yazmayı özlediğim kadar senin de buralarda olmanı özlüyorum bil!
Herkes sıhatte, afiyette olsun diyerek kaçtım…
Anneme anneler günü hediyem… Desenin orjinalinde ‘ Pour Maman ‘ yazıyordu, ben Türkçesini yazmak istedim ve yazıyı ‘ Annem’e ‘ olarak değiştirdim.
ama içimdeki matruşka aşkı bambaşka, ne yapayım 
